Betaalbare stortbak met AI-potentieel: Michalak KRM

Een stortbak van €60.000 die qua specificaties dicht tegen de “grote namen” aanschuurt: dat is precies waarom de Michalak KRM 2400 3-T de aandacht trekt. In een tijd waarin bewaarseizoen en sorteerdruk in december vaak pieken, voelen veel telers in België en Nederland hetzelfde: je wilt méér reiniging, minder stilstand en vooral meer controle — maar je budget is niet elastisch.

Wat ik interessant vind aan deze Poolse stortbak is niet alleen de prijs, maar vooral het onderliggende principe: veel techniek, relatief weinig opties, volledig elektrisch. Dat maakt ’m meteen ook een sterk voorbeeld binnen onze reeks AI in Landbouw en Voedselproductie: zodra je machine elektrisch en instelbaar is (rollen, snelheden, bandcapaciteit), ligt de weg open naar data, monitoring en AI-sturing.

Onderstaande analyse vertrekt vanuit de praktijkervaringen met de KRM 2400 3-T en trekt die door naar de vraag die in 2026 steeds luider wordt: hoe maak je van zo’n betaalbare machine een slimme schakel in je precisielandbouw en voedselketen?

Wat je precies koopt: techniek voor de reinigingspiek

De kern: de Michalak KRM 2400 3-T is een stortbak/inschuurlijn-component die gebouwd is volgens een bekend concept, met opvallend veel standaardtechniek. Het model dat in het veld bekeken werd, is het topmodel met twee keer zeven rollen en drie afvoerbanden. De tweede rollenset kan als voorsorteerder dienen en is in hellingshoek instelbaar.

Technische basis (waar AI later op kan “meeliften”)

Dit zijn geen loze brochurepunten; dit zijn precies de variabelen die in een latere fase automatiseerbaar worden:

• Bodemmat: 2,40 m breed, 6,50 m lang, tot 20 m³
• Rollenbed: 2×7 rollen, 2,60 m breed
• Rolverstelling: 5–75 mm tussenruimte
• Aandrijving: volledig elektrisch, 14,5 kW / 29A
• Prijsindicatie: €60.000

De praktijkobservatie: de machine draaide bij bezoekmoment al ruim 60 draaiuren. De teler gaf aan dat de extra reinigingscapaciteit welkom was, ook al was het seizoen tot dan toe niet extreem.

Waarom dit in december extra telt

December is voor veel bedrijven het moment waarop bewaarkwaliteit en logistiek samenkomen:

• partijen die richting levering moeten, vragen constante kwaliteit
• extra grond of loofresten betekenen meer slijtage en meer risico op bewaarproblemen
• stilstand in de lijn is duur, zeker als personeel en transport “mee geprogrammeerd” zijn

Een stortbak is dus geen ‘dom staal’. Het is een kwaliteits- en kostenpoort.

Volledig elektrisch: minder olie, meer regelbaarheid

De duidelijke keuze van Michalak is: elektrisch waar het kan. Op het zeef/voorsorteergedeelte zit een elektromotor per rol, met tandwielreducties. Steunpoten lopen via een elektrisch aangedreven hydrauliekunit. De bodemmat is tweezijdig aangedreven en traploos regelbaar met een frequentieregelaar.

Dat heeft drie directe voordelen in de dagelijkse praktijk:

1. Fijnere afstelling van band- en rolgedrag (en dus productbehandeling)
2. Eenvoudiger diagnose (elektrische signalen zijn meetbaar en logbaar)
3. Voorbereiding op automatisering: elektrisch gestuurd = makkelijker te koppelen aan sensoren en algoritmes

Reiniging sturen = kwaliteit sturen

Bij de KRM kunnen rollen:

• op gelijke snelheid draaien, of
• om en om verschillen in snelheid hebben, of
• zelfs verschillen in draairichting maken

Dat is relevant, want reiniging is altijd een compromis tussen:

• agressief genoeg om grond weg te krijgen
• zacht genoeg om beschadiging te beperken
• snel genoeg om de lijncapaciteit te halen

Een mooie, praktische nuance uit de ervaring: in plakkerige grond kunnen rollen vollopen en kun je ze “schoonspinnen” via toerentalverhoging. Alleen: elektromotoren halen niet hetzelfde extreme toerental als sommige hydraulische oplossingen. Voor zware (natte) klei kan de keuze voor gladde rollen logischer zijn.

Mijn standpunt: elektrisch is hier de juiste richting, maar je moet wél eerlijk zijn over de randvoorwaarden. Wie structureel zware klei draait, test best eerst grondig.

Waar de prijs vandaan komt (en waar het risico zit)

De aantrekkelijkheid is dat de KRM 2400 3-T op vergelijkbare specificaties driekwart tot bijna de helft kan kosten van meer prestigieuze merken. Dat verschil komt meestal niet uit één magische ingreep, maar uit een combinatie:

• kortere optielijst (minder varianten, minder maatwerk)
• onderdelenmix (Pools/Italiaans/Nederlands)
• eenvoudiger detailoplossingen

Levensduur is de grote onbekende

De belangrijkste twijfel is niet of de bak vandaag draait, maar hoe die draait na jaren en tonnen:

De echte test is niet 60 draaiuren, maar “hoe ziet hij eruit na 10 jaar en 10.000 ton product?”

Dit is een herkenbaar punt in mechanisatie: bij bekende merken ken je de zwakke plekken al. Bij nieuwkomers moet je dat nog ontdekken.

Praktische opmerkingen uit het veld

Er waren ook concrete aandachtspunten:

• grondopbouw op de scheiding tussen afvoerbanden (af en toe schop/steker)
• rubber flappen tegen “lekken langs de kipper”: werkt, maar kan netter
• doorkijkrooster is beperkt; gebruiker denkt aan een extra trap
• knik onderin: sommige telers zien die liever bovenin
• geen presenteerband beschikbaar
• tweede rollenset heffen gaat niet

Dat zijn geen showstoppers, wel “werkplaatsrealiteit”. Als je een veeleisende gebruiker bent die elke detailoptie wil finetunen, ga je dingen missen.

De interessante sprong: van mechanisatie naar AI-gestuurde lijn

Hier komt de brug met onze reeks AI in Landbouw en Voedselproductie. De Michalak is op zichzelf geen AI-machine. Maar hij heeft wél iets dat je nodig hebt om AI zinvol te maken: regelbare actuatoren (rollen, banden, tussenruimte, hellingshoek) en een elektrische besturing die je in principe kunt instrumenteren.

Drie AI-toepassingen die echt renderen

1) Capaciteitsregeling op basis van productstroom Als je sensoren plaatst (weegschaal, bandbelasting, optische volumemeting), kan een algoritme de bodemmat en afvoerbanden zo regelen dat:

• de lijn niet “verstopt”
• je reiniging constant blijft
• je minder piekbelasting op motoren krijgt

Resultaat: minder stilstand en gelijkmatiger productbehandeling.

2) Kwaliteitsdetectie (grond, kluiten, beschadiging) met camera’s Met eenvoudige industriële camera’s boven de afvoerband kun je:

• aandeel grond/kluiten schatten
• beschadigde knollen detecteren
• trends per perceel of partij opslaan

De waarde zit niet alleen in detecteren, maar in terugkoppelen: bij meer vervuiling kan AI automatisch de reinigingsagressiviteit verhogen (rolafstand kleiner, snelheidspatroon aanpassen) binnen afgesproken grenzen.

3) Partij- en ketendata koppelen aan bewaarstrategie Als je per partij vastlegt:

• vervuilingsgraad bij inschuur
• reinigingsinstellingen
• doorlooptijd en stopmomenten

…dan kun je die data koppelen aan latere bewaaruitkomsten (rot, drukplekken, uitval) en er een voorspellend model van maken. Dat is supply chain optimalisatie in de praktijk: minder derving is direct geld waard.

Zo maak je het concreet: een stappenplan voor telers en loonwerk

AI-projecten mislukken zelden door de algoritmes. Ze mislukken omdat er geen duidelijke meetpunten zijn. Dit is een pragmatische aanpak die ik zelf het vaakst zie werken.

Stap 1: standaardiseer je instellingen als “recepten”

Maak 5–10 basisrecepten, bijvoorbeeld:

• zand/droog: hoge capaciteit, milde reiniging
• zand/nat: medium capaciteit, hogere rolreiniging
• klei/droog: medium, rolafstand ruimer
• klei/nat: lagere capaciteit, rollen gladder, meer aandacht voor verstopping

Noteer per recept: rolafstand, hellingshoek, bandsnelheden, eventuele snelheidsvariatie.

Stap 2: meet één ding dat iedereen snapt

Kies één KPI voor de winter 2025-2026:

• minuten stilstand per 100 ton
• kWh per ton door de lijn
• % uitval/afkeur na inschuur (als je dat al meet)

Eén KPI is genoeg om te starten.

Stap 3: voeg pas daarna sensoren toe

Begin klein:

• stroommeting per motor (belasting)
• eenvoudige camera boven afvoerband
• weegcel of bandweger (indien haalbaar)

Pas als je data betrouwbaar is, heeft AI zin.

Stap 4: AI als assistent, niet als baas

Zeker in de opstartfase wil je:

• AI laat een advies zien (“rolafstand 10 mm kleiner”)
• operator bevestigt
• afwijkingen worden gelogd

Dat voorkomt frustratie én bouwt vertrouwen op.

Wanneer is de Michalak KRM 2400 3-T een slimme keuze?

Een helder antwoord: als je veel techniek per euro zoekt en je bereid bent om zelf (of met je dealer) een paar details op te lossen, dan is deze stortbak interessant. De machine is standaard vrij compleet, maar niet bedoeld voor wie elk denkbaar comfort en elke optie wil.

Goede match

• bedrijven met focus op kostprijs per ton
• telers die graag zelf finetunen en sleutelen
• situaties waar extra reiniging direct waarde oplevert
• wie AI/precisielandbouw serieus wil aanpakken met meetbare stappen

Minder goede match

• zware (natte) klei als hoofdwerkgebied zonder uitgebreide praktijktest
• wie presenteerband/extra opties als must ziet
• bedrijven die maximale zekerheid willen via lang bewezen ervaring

De volgende stap in de reeks: AI begint bij slimme mechanisatie

De Michalak KRM 2400 3-T laat mooi zien waar de sector naartoe schuift: betaalbare, instelbare machines worden steeds vaker de basis voor datagedreven teelt en ketenoptimalisatie. Je hoeft niet te wachten op een volledig autonome inschuurlijn om waarde te halen uit AI. Je begint met regelbaarheid, meetpunten en discipline.

Wie deze winter één proces wil verbeteren, zou ik dit aanraden: kies één lijnonderdeel (zoals de stortbak), maak je instellingen reproduceerbaar en meet structureel. Vanaf daar wordt AI geen vaag verhaal, maar een gereedschap dat derving en stilstand omlaag brengt.

Welke stap zet jij in 2026: eerst goedkoper mechaniseren, of meteen slimmer meten en sturen?